Sibren zegt...

Vanavond was de laatste avond van de vierdaagse. De meiden vonden het weer prachtig en hebben uitstekend gelopen. Marijn voor de tweede, Isa voor haar derde medaille. Marijn liep meestal bij mij in de buurt, maar van Isa heb ik niet veel gezien: die liep van voor naar achter met haar vriendinnen. Na afloop even met Myrthe en Nienke op de foto. En met Sibren, het snoepmonster.

Marijn en Lena zijn helemaal gek van het klimrek in onze straat. Ze zijn er niet weg te slaan en gaan met de dag gevaarlijker stunts uithalen. Af en toe houd je je hart vast. Hier proberen ze zo veel mogelijk rondjes achter elkaar te draaien.

Op de achtergrond zijn Sibren en zijn vriendinnetje Sofie te horen, die boven op het klimrek staan en zich heel stoer voelen.

Vandaag, tweede paasdag, mochten Isa, Marijn en Sibren zoeken naar paaseieren in de achtertuin. Ze waren daar verstopt door de paashaas, die helemaal niet bestaat, zo weet Isa nu zeker. Ik moest haar nu eindelijk de waarheid vertellen.

Afgelopen woensdag werd Sibren drie. Een leuke dag voor het mannetje, die er eerst niet zo veel zin in had. “Ik wil niet jarig zijn”, zei hij toen hij ‘s ochtends om 6 uur bij ons in bed schoof, een beetje beducht voor alle aandacht die hem op de crèche ten deel zou vallen. Gelukkig draaide hij bij toen hij om 7 uur cadeautjes kreeg. Een echte blauwe trekker met aanhangwagen, een elektrische tandenborstel en, het mooiste cadeau, een ‘Cars auto zaklamp’. Helemaal blij bracht hij op zijn trekker Isa en Marijn naar school, hun tassen achterin.

Sibren mocht zelf zeggen wat hij wilde eten. Dat werd dus pizza, met drie kaarsjes.

De Nintendo DS is bij ons in huis heel erg geliefd. Isa en Marijn willen er wel elk moment op spelen. Sibren beseft heel goed dat hij er nog te klein voor is en beperkt zich tot kijken (hij vraagt nu wel een ‘mini-DS’ voor zijn verjaardag – nog even een goedkoop computerspelletje op de kop tikken voor komende woensdag). We hebben wel een slimme eigendomsconstructie bedacht: de Nintendo is van mama Jeannine. Zo kan geen van de kinderen er de baas over spelen en blijven ruzies over wie nu mag spelen redelijk binnen de perken.

Het kan weer, lekker buiten spelen. De lente lijkt een heel klein beetje in de lucht te hangen. Vandaag wemelde het van de kinderen in onze straat en Sibren vond het prachtig. Hij kan nu een beetje meedoen met de ‘grote’ kinderen en is minder afhankelijk van papa en mama. En hij heeft een vriendin: Sofie. Sofie woont schuin tegenover en is de zus van Lena (de vriendin van Marijn).

Sibren en Sofie speelden samen. Ze gingen bellenblazen, hinkelen en achter elkaar aan hobbelen.